Odgovor na pitanje – čija je dubrovačka književnost, srpska ili hrvatska – davali su srpski filolozi u zamašnom vremenskom luku, od početka devetnaestog veka – kada su zasnivani čvršći temelji srpske književne istoriografije i kada su pojačana nastojanja da se ponude odgovor u vezi sa obimom, supstancijalnošću i periodizacijom srpske književnosti – do našeg vremena. Kada se sagleda stanovište magistralne trase srpske filologije, utvrđuje se da je dominantno uverenje, kristalizovano najpreciznije u iskazu akademika Pavla Popovića, potom ponovljeno u više navrata: dubrovačka književnost je “srpska bar koliko i hrvatska” i predstavlja značajan deo srpskog kulturnog nasleđa.