Sin ustaškog koljača podržao nacistički pir! Naslednik Maksa Luburića slavi oca monstruma: “Hvala vam! Živela Hrvatska!”

Dok svet još uvek pamti krike žrtava iz Jasenovca i Nezavisne Države Hrvatske, u španskom gradiću Karkahenteu, nedaleko od Valensije, 20. aprila se okupila grupa neonacista kako bi na grobu jednog od najmonstruoznijih zločinaca Drugog svetskog rata, ustaškog krvnika Vjekoslava Maksa Luburića, obeležila 57 godina od njegove smrti!

Dodatni šok izazvala je reakcija Luburićevog sina, koji nosi očevo ime – Vjekoslav. On se srdačno zahvalio onima koji veličaju lik i delo čoveka čije je ime sinonim za najstrašnija zverstva.

Neofašistički pir

Uz zastave svog pokreta, hrvatsku zastavu i špansku zastavu bez grba, jedan od njih, s maskom na licu, čita proglas u kojem se ovaj zločinac predstavlja kao heroj.

“Na ovaj skroman način želimo da odamo počast svim hrvatskim borcima, među kojima je bio i Luburić. On je bio ustaški general koji se borio protiv tiranije Beograda i suprotstavio komunistima u Drugom svetskom ratu. Kasnije, u egzilu u Španiji, general se nije predavao. Vodio je tajnu štampariju ovde u Karkahenteu i objavio brojne knjige i propagandni materijal za drugove u egzilu, ali i u okupiranoj Hrvatskoj. Stvarao je toliku štetu i bio toliko aktivan da je Titova komunistička vlada naredila jednom agentu da ga ubije”, poručili su neonacisti.

Među komentarima ispod snimka pojavio se i onaj koji je dodatno uznemirio javnost – poruka muškarca koji se predstavio kao Luburićev sin.

“Hvala vam mnogo na tako dirljivom činu na grobu mog oca Vjekoslava Luburića. Bilo mi je nemoguće da prisustvujem, ali od srca vam zahvaljujem. Živela Hrvatska i živela Španija!”, napisao je, potpisavši se kao Vjekoslav Luburić mlađi.

Još više uznemirava činjenica da je ovaj njegov komentar dobio podršku na desetine korisnika, uz poruke koje dodatno relativizuju i veličaju zločine.

“Trebalo bi da napišete knjigu o svom ocu kako sećanje na njega ne bi nestalo. Da nove generacije saznaju kakav je on heroj bio”, glasio je jedan od komentara, dok su se nizale i poruke poput: “Hvala prijatelji! Ovo zaista cenimo. Pozdrav iz Splita”; “Za dom spremni”; “Uticaj se širi”…

Posebno je odjeknula poruka hrvatske organizacije “Prevrat”:

“Hvala vam, braćo! Nadamo se da ćemo se uskoro ponovo videti.”

Suočavanje s prošlošću

Nikola Miloševski, istoričar i izvršni direktor Muzeja žrtava genocida, kaže za Kurir da snimak, iako prikazuje malu grupu ekstremista, nosi ozbiljnu poruku.

– Srećom, reč je o malom broju ljudi, jedva desetak ultradesničara. Ali oni su simptom vremena u kojem živimo. U periodima krize ekstremna desnica dobija na snazi – tako je bilo tridesetih godina prošlog veka, a slično vidimo i danas širom Evrope. U Španiji je nakon Frankove smrti uspostavljena demokratija, ali određeni oblici ekstremne desnice uvek opstaju. U Hrvatskoj, s druge strane, vlast često koketira s tim nazadnim i necivilizovanim ideologijama, što je u direktnoj suprotnosti sa evropskim i civilizacijskim vrednostima – kaže

Miloševski dodaje da ga ne čudi podrška koju Luburić dobija u komentarima, jer je to, kako ističe, posledica dugogodišnjeg izostanka suočavanja s prošlošću.

Govoreći o Luburićevom sinu, Miloševski ističe da potomci zločinaca najčešće biraju jedan od dva puta.

– Postoje retki primeri onih koji se jasno ograde od nasleđa svojih predaka, poput nemačke autorke Beate Niman, koja je istraživala zločine svog oca Bruna Zatlera (šefa beogradskog Gestapa, direktno odgovornog za ubistva jevrejskih žena i dece u logoru na Starom sajmištu, prim. aut.) i o tome napisala knjigu. Ali postoje i oni koji nastavljaju da baštine tu ideologiju, pa makar to bio Luburić, koji je jedan od najvećih zločinaca u evropskoj istoriji – podseća Miloševski.

Bez odgovora

Kurir je pokušao da stupi u kontakt i sa osobom koja se predstavila kao sin Vjekoslava Luburića, ali do zaključenja broja nismo dobili odgovore na pitanja o njegovom stavu prema odluci španskih vlasti, kao ni o tome kako vidi istorijsku ulogu svog oca.

Ko je bio Luburić

Vjekoslav Maks Luburić, poznat po nadimku Mesar, bio je komandant sistema logora Jasenovac, najveće klanice na Balkanu. Kao idejni tvorac tog logora, odgovoran je za smrt stotina hiljada Srba, Jevreja i Roma.

Pod njegovom komandom ubijana su deca u logorima u Sisku i Jastrebarskom, dok su njegove jedinice već 1941. zbrisale čitava sela, ubijajući starce, žene i decu bez milosti.

Jedan od najpotresnijih zločina dogodio se 1945. godine, kad je u Sarajevu naredio javno vešanje 55 građana. Nakon rata je pobegao u Španiju, gde je uživao zaštitu Frankovog režima. Oženio se Španjolkom Izabel Ernaiz, s kojom je dobio četvoro dece. Dana 20. aprila 1969. ubio ga je Ilija Stanić, za koga se pretpostavlja da je bio agent Udbe.