Pronađen bez glave, za njegovu smrt niko nije kažnjen! Jeziva sudbina monaha Haritona: Krenuo po hranu za manastir, a krvnici ga oteli pred očima KFOR-a!

Krenuo je da obavi naizgled običan zadatak – da iz grada donese hranu za bratstvo manastira. Nekoliko trenutaka kasnije izgubio mu se svaki trag. Ono što je usledilo pretvorilo je ime monaha Haritona Lukića u jedan od najpotresnijih simbola stradanja Srba na Kosovu i Metohiji nakon završetka ratnih sukoba 1999. godine.

Otac Hariton, svetovnim imenom Radoslav Lukić, rođen je 21. novembra 1960. godine u selu Seoce kod Kuršumlije. Pre nego što je stupio u monaštvo radio je kao profesionalni vozač, a monaški put započeo je u manastiru Crna Reka. Kasnije je prešao u manastir Svetih Arhangela kod Prizrena, gde je služio kao monah. Bio je poznat po skromnosti i posvećenosti veri.

Prema svedočenjima, 15. juna 1999. godine, nekoliko dana nakon ulaska međunarodnih snaga na Kosovo i Metohiju, otac Hariton dobio je poslušanje da ode u grad po namirnice. Iz episkopskog dvora krenuo je automobilom uz reči: “Neka je blagosloveno”.

U samom Prizrenu zaustavila su ga naoružana lica i nakon legitimisanja odvela u nepoznatom pravcu. Otmica se, prema dostupnim svedočenjima, dogodila pred očima pripadnika mđunarodnih snaga koje su tih dana bile raspoređene u gradu.

Mesecima nije bilo nikakvih vesti o njemu. Njegova sabraća i porodica nadali su se da je živ i da će se vratiti. Međutim, više od godinu dana kasnije, u avgustu 2000. godine, Komisija za ekshumaciju tela nestalih i kidnapovanih Srba pronašla je njegove posmrtne ostatke u mestu Tusus kod Prizrena. U blizini su pronađena i tela drugih Srba stradalih u istom periodu.

Nalazi su pokazali da je monah pre smrti bio izložen teškom nasilju. Njegovi posmrtni ostaci pronađeni su bez glave, a forenzičkim pregledom utvrđene su brojne povrede koje su ukazivale na brutalno postupanje prema njemu pre smrti. Njegova glava nikada nije pronađena.

Vest o pronalasku tela duboko je potresla vernike i Srpsku pravoslavnu crkvu. Posmrtni ostaci najpre su preneti u Gračanicu, gde je služen parastos, a potom u manastir Crna Reka, njegovu prvu monašku kuću.

U godinama koje su usledile otac Hariton ostao je upamćen kao jedan od novomučenika kosovskih. Njegova sudbina često se navodi kao jedno od najsnažnijih svedočanstava o stradanju srpskog sveštenstva i monaštva na Kosovu i Metohiji nakon dolaska međunarodnih snaga.

I danas, više od dve i po decenije kasnije, ostaje činjenica da za njegovu otmicu i ubistvo niko nije odgovarao. Zbog toga se ime oca Haritona i dalje pominje sa posebnim poštovanjem među vernicima, kao simbol vere, stradanja i istrajnosti u najtežim vremenima.

Njegovo stradanje ostalo je jedna od najtežih rana za Srpsku pravoslavnu crkvu i srpski narod na Kosovu i Metohiji.