KOMENTAR: Hipnotičko pumpanje nad “Djecom Kozare”

OVDAŠNjI kulturtregeri i dežurni prevaspitači Srba uspeli su i to: da film-legat velikoga Lordana Zafranovića o paklu Jasenovca svuku u svoj dnevnopolitički brlog.

Na stranu to što pojedini protagonisti monumentalnog ostvarenja nisu vratili pozamašne honorare za svoje uloge (“ćaci” pare im ne smrde za razliku od “ćaci Festa”) već su postali saučesnici u pokušaju ponovnog ubijanja istine o demonskom logoru koje traje od 1945. godine, ali i korisni idioti povampirenog ustaštva u njihovoj omiljenoj turističkoj destinaciji koja nepojamno stratište želi da “povijesno opiše” kao mesto dobre zabave i kulturnog uzdizanja.

Unutrašnji Lordanov krik koji je provalio napolje posle skoro četiri decenije autorove epopeje i iscrpljujućeg obijanja pragova razotkrio je beogradsku glumačku balavurdiju koja ne vidi dalje od svoga nosa i koja čak ni u ovoj grandioznoj temi vanvremenskog srpskog stradanja nije mogla da se suzdrži od hipnotičkog “pumpanja”. Nedostajalo je samo da posle Karlovih Vari, Kana i Berlina “Djecu Kozare” iz Beograda proteraju i razmažena autošovinistička deca Dragana Bjelogrlića i ostalih.

Mudri Tolstoj je svojevremeno zapisao:

– Mi mrzimo ljude kojima smo učinili zlo, jer je mržnja jedini način da odbijemo pokajanje.

Zato i ne čudi tolika žuč koja se iz Zagreba prosipa po jednom od najboljih izdanaka praške škole, ali je porazno što se tom čoporu hijena, pridružila i grupa bezumnika u svojoj matrici koju uvežbavaju ovde duže od dve godine, a sada je dobila novi oblik – nismo mi protiv Lordana i njegovog filma, nego protiv Vučića.

I eno mu ga klasić iz Praga – pošto nije onomad uspeo Stefana Nemanju da pošalje u Marinkovu baru, u predvečerje premijere “Zlatnog reza 42” frustrirano je vapio:

– Lordane, povuci ovaj svoj film sa ćaci Festa.

I zaista, mogao je Zafranović da se okane Vukašina iz Klepaca i ostalih mučenika i da lepo kao Goran Marković parama Euroimaža i Filmskog centra Srbije (nažalost) snimi remek-delo u kojem srpski akademici i pisci drpaju za sise pevaljke na frontu negde oko Dalja i Borova Sela i u kojem zarobljena glumačka trupa otkupljuje svoje glave kod prosvećene muslimanske vojske deklamovanjem “Efigenijine smrti u Aulidi”, dok zadrigli Srbi pod opasačima recituju samo Cecu.

Ali nije.

Tvrdoglavi filmski mešter sa Šolte je istrajao u svojoj životnoj misiji – secirajući užase Jasenovca izučavao je prilježno i anatomiju ljudskog zla oplodivši je u univerzalnu poruku koja sjaji za sva vremena kao ono klasje iz ruke preklanoga Vukašina.

I to nikada neće shvatiti zombirani glumčići koji su iz njihovih tobože velikih uverenja odbili da se poklone publici zajedno sa onima koji su preživeli strahote Jasenovca.