IZREŠETALI SRPSKE NOVINARE DA SAKRIJU ISTINU: Pre 35 godina na putu Petrinja – Glina ubijena je šabačka ekipa RTS

OD tog 9. oktobra, kada su na putu Petrinja – Glina u Hrvatskoj ubijeni članovi šabačke ekipe Radio-televizije Srbije (RTS) – novinar Zoran Amidžić, snimatelj Bora Petrović i asistent snimatelja Dejan Milićević, dok je ranjeni mobilisani urednik u Radio Šapcu Sretan Ilić preminuo na putu do bolnice, prošlo je tačno 35 godina, a za ovaj zločin – još niko nije odgovarao.

Beli civilni automobil u kom se tog dana nalazila ekipa RTS-a napadnut je iz zasede i izrešetan 9. oktobra 1991.

Šabačka dopisnička ekipa je, kako je pisao novinar Filip Mirilović, koji je radio na UNS-ovom istraživanju, pratila ratni put Šabačke brigade, a u jutarnjim časovima stigla je na isturene položaje JNA. Svi su bili u civilu osim Sretana Ilića koji je na sebi imao uniformu. Istraživanje UNS-a pokazalo je da je Ilić u automobil ušao kako bi sigurnim putem sproveo kolege novinare, pošto je bio rezervista i neko vreme proveo sa vojskom na tom terenu.

– Oni prvo dolaze u selo Srednje Mokrice, ali se tu ne zadržavaju, već odlaze dalje ka Donjim Mokricama, gde su istureni položaji brigade naspram sela Dumače, koje i dalje drže hrvatske snage. Nakon završetka snimanja, grupa izveštača kreće nazad; neko vreme se zadržavaju u Srednjim Mokricama, a potom odlaze dalje, prema Selištu, putem koji vodi preko Gornjih Mokrica – piše Mirilović.

Pisana svedočenja iz tog perioda uglavnom se u potpunosti poklapaju do te tačke, a nakon toga se pojavljuju različite informacije. Mnoge od njih ispostaviće se kao netačne. Mirilović navodi da je najverovatnije u blizini sela Gornje Mokrice, vozilo novinarske ekipe zaustavljeno rafalnom paljbom.

UNS je u ovom istraživanju otkrio obdukcione nalaze, na osnovu kojih je moguće zaključiti da su postojala bar tri napadača, koji su, kada je vozilo naišlo, zapucali iz zasede. Od toga je, kako piše Mirilović, bar jedan napadač izašao na put i otvorio vatru ispred vozila.

Kako je pokazalo UNS-ovo istraživanje, kada je Amidžić već bio sahranjen, u porodično poštansko sanduče stigla je koverta u kojoj sa kopijama naslovnice i teksta na dve strane iz hrvatskog nedeljnog tabloida “Slobodni tjednik”. Ime pošiljaoca nije bilo na koverti. Tekst je u ruke policije dospeo krajem oktobra 1991.

Dragana Bjelica, novinarka UNS-a koja je radila na ovom istraživanju, napisala je da je ovaj tekst do danas ostao najvredniji dokaz za istragu ubistva šabačke ekipe Radio-televizije Beograd koja nikada nije vođena. Kako je navela, tekst “Pucati na špijune bez zaustavljanja!” objavljen po ubistvu RTS-ove šabačke ekipe u nedeljnom tabloidu “Slobodni tjednik” sadržao je dva dokumenta koja su bila kod Amidžića kada je ubijen.

Među objavljenim dokumentima je vojna dozvola za posetu jedinicama na Baniji, Kordunu i Bosanskoj Krajini na ime Zorana Amidžića, za snimanje “TV priloga o jedinicama angažovanim na kriznom području”, a koje je izdala Vojna pošta 2082 u Beogradu. Uz vojnu dozvolu objavljen je dokument koji je predstavljen kao “spisak šabačkih četnika koji su došli ‘oslobađati’ Hrvatsku od Hrvata”. Zapravo se, kako je pisala Bjelica, radilo o imenima maloletnih rukometaša koja je kod sebe imao pokojni Amidžić, a među kojima je i ime njegovog sina.

– Inače, Amidžić je bio u rukovodstvu rukometnog kluba Metaloplastika iz Šapca. Deca koja su igrala rukomet u klubu, pobrojana su kao da su svi do jednog bili u Glini – piše u istraživanju UNS-a.