U utorak 24. marta 2026. godine, preminuo je Đino Paoli, jedan od najznačajnijih italijanskih kantautora 20. veka. Imao je 91 godinu.
Rođen u Monfalkoneu 1934. godine, odrastao je u Đenovi, gradu sa kojim je održavao stalnu vezu i u kojem je živeo do samog kraja. Kao autor i interpretator među najvoljenijima i najprepoznatljivijima, Paoli je prošao kroz više od pola veka muzike i oblikovao je, ostavivši dubok trag još od šezdesetih godina. Njegovi su nezaboravni hitovi Il cielo in una stanza, Una lunga storia d’amore, La gatta i Sapore di sale.
Vest o odlasku objavila je porodica kratkim saopštenjem. “Noćas nas je Đino napustio u miru, okružen ljubavlju svojih najmilijih.”
Paoli i “Đenovljanska škola”
Zaljubljenik u slikarstvo i džez, mladi Gino Paoli proveo je godine formiranja uz umetnike i muzičare kojima je bilo suđeno da postanu protagonisti italijanske kancone, kao što su Luiđi Tenk, Bruno Lauzi i Umberto Bindi. Ovi dragoceni kontakti ubrzo su doveli do rađanja takozvane “đenovljanske škole”: kolektivnog iskustva koje je, polazeći od lekcija francuskih šansonjera, zapravo utemeljilo italijansku autorsku pesmu.
Pedesetih i šezdesetih godina, između Đenove i Milana, uspostavljeni su prvi kontakti sa muzičkom industrijom i nastale su pesme za druge izvođače. Upravo u tim godinama nastaju neki od njegovih prvih velikih uspeha: Il cielo in una stanza, koju je proslavila Mina, i Senza fine, koju je učinila poznatom Ornela Vanoni, sa kojom je bio u dugoj vezi.
Paoli je proživeo i burnu vezu sa glumicom Stefanijom Sandreli, iz koje se rodila ćerka Amanda. Godine 1963. pojavila se pesma Sapore di sale sa aranžmanom Enija Morriconea i čuvenim solo deonicama saksofona Gata Barbierija. Iste godine, 11. jula, Paoli je pokušao samoubistvo pištoljem.
Međutim, metak nije pogodio vitalne organe i ostao je u perikardu, odakle nikada nije uklonjen. Zatim je usledio mračni period zavisnosti i alkohola, koji se završio teškom saobraćajnom nesrećom. Iskupljenje je stiglo osamdesetih godina, prvo albumom posvećenim prijatelju Pjeru Ćampiju, a zatim 1985. pesmom Una lunga storia d’amore, nakon koje su usledile Ti lascio una canzone i, 1991. godine, Quattro amici al bar, pobednica Festivalbara. Na Sanremu je učestvovao pet puta u takmičarskom delu, između 1961. i 2002. godine, a na scenu se vraćao i kao gost u nekoliko navrata, poslednji put 2023. godine.
Među strastima Paolija nije bila samo muzika. Kantautor je bio veliki navijač Đenove, iako sa specifičnom sopstvenom filozofijom. Jednom prilikom je izjavio da je “srećan i kada Sampdorija pobedi, jer je to u svakom slučaju tim iz Đenove”; što je bila pozicija potpuno drugačija od one koju su imali njegovi prijatelji Fabricio De Andre, veliki zaljubljenik u “Grifone”, i Paolo Vilađio, vatreni navijač Sampdorije.
U nekim od svojih izjava o navijanju za Đenovu, rekao je:
Nije bio samo navijač. Prvi sport kojim se Đino Paoli bavio kao dečak bio je boks. Na tu disciplinu ga je podstakao otac; Đino mu se posvetio sa velikom strašću, ali ga nije zadržao na duže staze. Čak je u odraslom dobu, na pitanje da li se bavi sportom, odgovorio: