ISTORIJSKA ISTINA O SRPSKOM STRADANjU: Kultura sećanja se ne može izbrisati

PONOVO se u Srbiji počela razvijati kultura sećanja, i Srbi smeju ponovo svoju tragičnu prošlost iz Drugog svetskog rata da nazivaju pravim imenom.

Od samog osamostaljivanja Hrvatske 1991. godine pa do dana današnjeg, u Hrvatskoj se intenzivno radi na rehabilitaciji Nezavisne države Hrvatske i učesnika u masovnim pokoljima nad srpskim življem. Nezavisna država Hrvatska nije bila Kvinslinška tvorevina, nego tada formirana od strane hrvatskog naroda i međunarodno priznata od država sila osovine. Odmah po stvaranju ove države  počelo je masovno ubijanje na najsvirepiji način Srba i to svih uzrasta,  koji su  lišavani života klanjem,ubijani maljem, bacani u jame i vrtače. Formirani su Jasenovac, Stara Gradiška, Jadovno, dečiji logor u Sisku, a Pribilovci i ostale vrtače po Hercegovini gutali su žive bačene Srbe. Ne treba zaboraviti ni logor Staro Sajmište, jer se NDH prostirala do obale Save. 

Samo u Jasenovcu, na najsvirepiji način ubijeno je preko 700.000 nevinih žrtava, a o drugim stratištima i da ne govorimo. Da se radilo o školskom primeru genocida, svima je jasno, ali na žalost u međunarodnom pravu, kao zločin je formulisan, tek 1947.godine.

Vlast sadašnje Hrvatske države na sve moguće načine umanjuje broj srpskih žrtava, skoro do trivijalnosti. Najpoznatiji ustaški koljači i komandanti logora iz NDH dobijaju svoje ulice u hrvatskim gradovima , škole , spomenike i biste.

Posle završetka Drugog svetskog rata nova komunistička vlast u Jugoslaviji, na čelu sa Hrvatom ili šta god da je on već bio, Brozom bukvalno je kao dekretom naredila da nastupa bratstvo i jedinstvo, samo nije rečeno kog datuma i u koliko sati.

Srbi svoje žrtve nisu smeli da pominju, Hercegovačke jame su bile zabetonirane, Republika Hrvatska u okviru Jugoslavije, dobila je Istru, bez  Italijana koji su proterani, a koji su tu rođeni, kao ostrva i dobar deo Jadranske obale. Odnos nove komunističke vlasti prema ustašama bio je izuzetno blag, i retko ko je osuđivan, a većini je omogućeno da nesmetano pobegne u inostranstvo!

Za sve to vreme, nekoliko godina po formiranju nove komunističke vlasti, u Srbiji je pobijeno bez suda i suđenja, preko 80.000 građana, koji su se smatrali srpskim patriotama, a samim tim i protivnicima komunizma.

O postupanju prema pripadnicima Jugoslovenske vojske u otadžbini ili kako su ih zvali četnicima, pod komandom Dragoslava Draže Mihajlovića, izlišno je i govoriti. Nemoguće je napraviti poređenje nove komunističke vlasti prema ustašama i srpskim rodoljubima.

Građani u Srbiji, morali su pod komunističkim terorom i to samo u Srbiji, da se odreknu i svoje slavne prošlosti iz Velikog rata, pa čak i do Kosovskog boja . Crkve i manastiri su uništavani, a njihova imovina nacionalizovana. Čak su se i kalendari prilagođavali tako da srpski praznici ne mogu da se proslavljaju. 

Školski raspust za osnovne i srednje škole počinjao je 15.januara i trajao do 6.februara. Na ovaj način đaci su išli u školu za Pravoslavni Božić i Srpsku Novu Godinu, a za Sv.Savu, đačku slavu,  27.januara škole su bile zatvorene…

Najpoznatije srpske pesme iz Velikog rata, kao što su : Tamo daleko, Kreće se lađa Francuska, Kapetan Koča,….i mnoge druge, nisu smele da se izvode javno, po restoranima i kafanama, a ni po svadbama i veseljima. Restorani i kafane, koji su imali radno vreme do 24h, dan uoči Srpske Nove godine, morali su biti zatvarani u 22h.

Građani u Srbiji bili su zaplašeni, ali ne i uplašeni. Nacionalni osećaj nije mogao da se uguši, i on je tinjao sve vreme.

Ne kaže se uzalud da pobednik uvek piše istoriju, tako da je i nova komunistička vlast morala da stvori novu kulturu, odnosno novi kulturni obrazac.

Na stvaranju nove kulture radilo se vrlo stručno i nisu se štedela sredstva, a to se najbolje videlo i kinematografiji Nove Jugoslavije. Masovno su snimani takozvani partizanski filmovi, gde su partizani kroz muke, ali uvek slavili pobedu ubivši hiljade nemačkih okupatora. Ako bi u kom slučaju u filmu bio prikazan neki ustaša, morao je obavezno biti i neki gori četnik.

Nekakvim čudom, a da se naslutiti zašto, snimljen je briljantan film “Marš na Drinu!” koji je premijerno prikazan 17.jula 1964.godine, jedini sa temom iz Velikog rata i herojstva Srba . A sledeći sa takvom tematikom snimljeni su tek posle 2012.godine. Nisu komunisti slučajno snimili ovaj film, jer je već počeo progon Podpredsednika Jugoslovenske vlade Aleksandra Rankovića, Srbina, koji je ubrzo i smenjen sa svih funkcija.

O snimanju filmova u Jugoslaviji, gde bi se prikazali monstruozni zločini ustaša nije bilo ni govora, do pojave režisera Lordana Zafranovića i njegovog kultnog filma “Okupacija u 26 slika!” iz 1978. godine.

U filmu su prvi put bile prikazane jezive scene klanja i ubijanja od strane ustaša u autobusu koji se kreće dok harmonika svira, a žrtve su ugledni Hrvati protivnici okupatora i Pavelića, kao i Srbi. Režiser Zafranović, Hrvat sa otoka Šolte, pokazao je izuzetnu hrabrost i antifašističko osećanje, koje ga i danas krasi, da ovakav film snimi još za Brozova života. Ubrzo je usledio i film “Pad Italije” sa sličnom tematikom, od istog autora. 

Posle filma “Okupacija u 26 slika” Zafranović je bio isključen iz Udruženja filmskih radnika Hrvatske, prokažen i proganjan, te je početkom 80ih godina prošlog veka morao da dođe u Beograd, gde mu je omogućeno da radi u Televiziji Beograd.

Normalno da ovakav čovek, filmski stvaralac, izraziti antifašista, u samostalnoj Hrvatskoj državi, gde se vratio nacistički  pozdrav “Za dom spremni!”, pod kojim su klani i ubijani ljudi , nije mogao da opstane, te je živeo van Hrvatske…

Dugo je kod reditelja Zafranovića postojala ideja i scenario da se snimi film o stradanju dece i žena dovedenih sa Kozare u logor Jasenovac.

Najzad film je snimljen 2023.godine pod nazivom “Zlatni rez ’42: Đeca Kozare”, sa velikom ekipom od 187 glumaca, Hrvatskih, Srpskih i drugih, dugo je montiran i sređivan, i onda je došlo vreme premijere…

(24sedam)