Zašto tako, glumci?

PRE nekoliko dana u Beogradu, u okviru FEST-a, prikazan je film Lordana Zafranovića „Zlatni rez 42: Djeca Kozare“.

Film govori o stradanju žena i dece dovedenih sa Kozare u ustaški logor Jasenovac i njihovoj tragičnoj sudbini. Te nevine žene i decu, samo zato što su Srbi, ustaše su najsvirepije mučile i ubijale klanjem.

U filmu je igralo preko 180 glumaca, srpskih, hrvatskih i drugih, koji su, naravno, za svoj posao dobili ugovorene honorare.

Nažalost, duhovi prošlosti ne spavaju i pokazalo se da je zlo i dalje prisutno. Samo je bilo malo pritajeno, ali se sada ponovo budi. Na premijeru filma u Beogradu hrvatski glumci nisu došli, a lako je pogoditi zašto. Hrvatski glumac Rene Bitorajac, koji maestralno igra ulogu Maksa Luburića, ozloglašenog ustaškog koljača i komandanta logora Jasenovac, izvoleo je da izjavi da ne želi da zajedno sa svojim kolegama iz Hrvatske dođe na premijeru u Beograd, jer je ovaj film upotrebljen u propagandne svrhe, u predizbornoj kampanji jednog režima i jednog čoveka.

Nije nikakvo čudo što Hrvati ovaj film smatraju propagandnim, osmišljenim i finansiranim od strane Aleksandra Vučića i, kako kažu, njegovog režima, bez obzira na to što je režiser osvedočeni hrvatski antifašista Lordan Zafranović.

U hrvatskom Saboru ovih dana za govornicu izlaze zastupnici koji mirno govore o tome da je u Jasenovcu bio samo radni logor. Po njima su možda Srpkinje u Jasenovcu, uz tri redovna obroka, šile ustaške uniforme za one koji su listom ginuli na Istočnom frontu u Sovjetskom Savezu. Deca su verovatno, dobro uhranjena i oprana, sedela u klupama i učila da pišu na hrvatskom jeziku i izučavala hrvatsku povijest.

A istina je toliko jeziva da čovečanstvo do tada ništa slično nije videlo. Treba pomenuti samo jedan detalj iz mnoštva krvavih detalja o sumanutim ubicama. Ustaše, a to su bili Hrvati željni srpske krvi, kao i krvi Jevreja i Roma, bukvalno su se takmičile ko će u jedinici vremena preklati više nedužnih srpskih vratova. Kada su ovi krvnici zaključili da ih od velikog broja zaklanih boli ruka kojom drže nož, izumeli su monstruozni „srbosek“, sečivo koje se poput narukvice stavljalo na ruku, te su samo jednim potezom mogli da prerežu vrat.

I sada hrvatski glumci ovakav film smatraju propagandom, što znači da se svest kod Hrvata nije nimalo promenila, a to smo videli u zloglasnoj „Oluji“ 1995. godine i godinama pre toga!

Ali sada na scenu stupaju srpski blokaderi i „bivši“ srpski glumci Milan Marić, Pavle Mensur, Petar Benčina, Irfan Mensur, Miodrag Dragićević i, gle čuda, sin Dragana Bjelogrlića, Aleksej Bjelogrlić, koji su igrali u ovom filmu, pa su se, kako kažu, solidarisali sa hrvatskim glumcima i nisu došli na srpsku premijeru ovog filma.

Zar je moguće da se njihova mržnja prema Srbiji, zemlji u kojoj su stekli svu popularnost i koja je finansirala sve njihove projekte i uloge, ogleda u tome što je praktično bacaju pod noge ustaških koljača? Oni sigurno nikada više neće biti srpski glumci.

Na premijeri se glumica Katarina Radivojević, zloupotrebivši mikrofon i podržavši studente blokadere, požalila da ne dobija uloge zbog političkih uverenja.

Hajde malo da odemo u inostranstvo. Kada su, recimo, u SAD predsednički izbori i kada se bitka vodi između demokrata i republikanaca, najpoznatiji svetski glumci iz Amerike, kao i pevači, obično podržavaju jednu ili drugu stranu ili nekog određenog kandidata. Kada se izbori završe, svi se bave svojim poslom, kao i uvek, jer su tamo produkcije sve privatne i država nikoga ne finansira.

Ali isto tako, bilo bi nezamislivo da taj glumac, koliko god da je popularan, dobije ulogu, čak i od privatnog producenta, ako bi otišao, na primer, u Moskvu i u svim medijima bukvalno pljuvao po Americi i njenom predsedniku. I pored demokratije u Americi, ovo mu ne bi oprostili.

A neki od naših glumaca odlaze u Zagreb, Sarajevo i na razne destinacije u inostranstvu, vređaju Srbiju i takmiče se u tome, a glavna im je meta doskorašnji predsednik Aleksandar Vučić i sve ono što vredi u Srbiji.

Očekuju svi ti glumci, pa i ovi što podržavaju ustaše koljače, da će njihovi plaćenici doći na vlast 25. oktobra, ali neće!

Da li treba da se ljute oni, kao i njima slični reditelji, što, kada apliciraju kod određenih fondova Ministarstva kulture, možda hoće, a možda neće proći? Možda će se desiti da u projektima koje finansira država glume neki drugi, mladi, talentovani glumci, a da oni ne dobiju uloge.

Neće ovo biti nikakva diskriminacija, jer će u Srbiji sloboda rada, pa i glumcima, biti zagarantovana. Uvek svi mogu da glume u okviru privatnih produkcija, koje su dobrodošle.

Toliko, gospodo glumci, bivši srpski!

Razmislite o tome da treba glumiti i posle 25. oktobra!

BONUS VIDEO