Naši su ga od milja zvali Željko, i nije imao ništa protiv iako njegovo japansko ime i prezime nije nimalo bilo teško za izgovor, naprotiv. I to nije bilo zbog toga jer je tako nama lakše niti da se zanemari činjenica ko je bio i odakle je došao nego čin najdubljeg poštovanja čoveka koji je svim srcem i dušem voleo upravo – Srbiju.
Štaviše, Keisuke Oba (1935-2002) toliko je voleo Srbiju da mu je poslednja i najveća želja upravo bila da počiva u Beogradu. Želja mu je ispunjena iako je umro na dalekim Filipinima. Urna sa njegovim pepelom uz dirljiv ispraćaj položena je 27. septembra 2002. godine na parceli 71 na Novom groblju.
Foto: Instagram Printscreen
Činu polaganja prisustvovali su članovi porodice, sin Naoki i supruga Uta, rodbina, predstavnici Ambasade Japana, članovi Društva srpsko-japanskog prijateljstva, mnogobrojni prijatelji i poštovaoci omiljenog diplomate.
Na njegovoj nadgrobnoj ploči rozarijuma uklesane su sledeće reči: “Ovu zemlju je voleo više od svoje“.
Bio je japanski diplomata i pravnik, koji je radni vek proveo u Ministarstvu inostranih poslova Japana, službovao u Ambasadi Japana u Beogradu i bio ambasador Japana u Hrvatskoj. Po sopstvenoj želji sahranjen je u Beogradu.
Dobro je poznavao našu zemlju, kulturu i jezik pa je poslednjih dana života komunicirao samo na srpskom jeziku. Došao je u Beograd davne 1965. godine po okončanju studija političkih nauka na Tokijskom univerzitetu sa ciljem da proučava političku istoriju Jugoslavije. Kao druželjubiv ubrzo je stekao mnogo prijatelja koji su ga zvali Željko.
Diplomatsku karijeru je započeo u japanskom Ministarstvu spoljnih poslova. Imajući u vidu njegovo poznavanje Jugoslavije i jezika, 1984. godine je postavljen za prvog sekretara, a kasnije za otpravnika poslova u Beogradu.
Ko je bio Keisuke Oba zvani Željko
Rođen je 1935. godine u Hirošimi, a u Beograd je došao sredinom 1965. godine, kada je na Fakultetu političkih nauka u Beogradu upisao postdiplomske studije iz političke istorije Jugoslavije. Diplomirao je i završio specijalizaciju 1974. godine, a nakon toga odlazi u Japan, gde je radio u Ministarstvu unutrašnjih poslova.
Oba se vratio u Beograd gde je zahvaljujući odličnom znanju srpskog jezika uspeo da 1984. godine bude postavljen za prvog sekretara Ambasade Japana u Beogradu. Na toj poziciji bio je i tokom NATO bombardovanja SRJ.
Oba je od nakon toga bio ambasador Japana u Hrvatskoj, a u to vreme, 2002. godine se razboleo i otišao na Filipine kod sina Naokija Obe.
Deo života proveo je u Beogradu, zajedno sa ženom Utom, koja je iz Berlina, sinom Naokijem, a imao je i brata Goza Obu. Govorio je i više jezika, uključujući i srpski, tečno.
U vreme njegovom službovanja u SFRJ nazivan je često „prijateljem srpskog naroda”, družio se sa porodicom Šumanović iz Šida, potomcima srpskog slikara Save Šumanovića i imao veliki broj prijatelja u Beogradu.
Preminuo je na Filipinima 2002. godine od posledica raka, a sinu Naokiju sa kojim je komunicirao na srpskom jeziku rekao je da želi da počiva na Novom groblju u Beogradu. Njegova urna položena je u rozarijumu na Novom groblju u Beogradu.
Izvršilac sahrane bio je njegov brat Naoki Oba, a zakup i održavanje grobnog mesta plaćaju Japanci i Srbi. Sahrani su prisustovali predstavnici Ambasade Japana, jugoslovenskog Ministarstva inostranih poslova Jugoslavije, Savezne vlade Savezne Republike Jugoslavije i brojni prijatelji.
Oba je dobio ulicu u Beogradu, u opštini Rakovica, u naselju Miljakovac III. U njegovu čast od 2007. godine postoji i „Park Srpsko-japanskog prijateljstva Keisuke Oba” koji se nalazi takođe na Rakovici.
Kurir.rs/Wikipedia/Facebook/Istinite priče
