NATAŠA Kandić, osnivačica Fonda za humanitarno pravo, osvedočena mrziteljka Srbije, gostujući u jednoj televizijskoj emisiji izjavila je:
Foto: Printscreen/Jutjub/United States Holocaust Memorial Museum
– Pa ne može Hrvatska vojska da bude optužena ili njeni generali za ratne zločine! Pa oni su se branili, doveli su do toga da država bude nezavisna – i to je tačno!
Ovako jezivo sramotna izjava Kandićke zahteva jednostavno, ali neizbežno podsećanje – na činjenice. Na istoriju koja je zapisana krvlju, progonima i spaljenim ognjištima. Na sudbine stotina hiljada ljudi koji su u leto 1995. godine isterani iz svojih domova samo zato što su bili Srbi.
Operacija Oluja bila je vojna akcija Republike Hrvatske sprovedena početkom avgusta 1995. godine. Zvanično je trajala četiri dana i završila se padom Republike Srpske Krajine i potpunim uspostavljanjem kontrole Republike Hrvatske nad tom teritorijom. Dok se 4. avgust u Hrvatskoj slavi kao Dan pobede i domovinske zahvalnosti, u Srbiji i Republici Srpskoj isti datum obeležava se kao Dan žalosti, u znak sećanja na stradanje srpskog naroda.
Tokom i nakon ove operacije, više od 250.000 Srba je proterano sa svojih vekovnih ognjišta. U akciji je učestvovalo oko 138.500 pripadnika Hrvatske vojske, MUP-a i Hrvatskog vijeća obrane, dok su se njima, prema hrvatskim izvorima, suprotstavile srpske snage od oko 31.000 vojnika. Neravnopravnost je bila očigledna, a posledice po civilno stanovništvo razorne.
Područje zahvaćeno ofanzivom napustilo je gotovo celokupno srpsko stanovništvo. Kolone izbeglica, sastavljene od staraca, žena i dece, kretale su se traktorima i poljoprivrednim vozilima preko zapadne i severne Bosne ka Srbiji. Te kolone bile su izložene čestim napadima hrvatskih snaga, uključujući i vazdušne udare. Jedan od najsurovijih primera je Petrovačka cesta, gde su hrvatski vojni avioni raketirali izbegličku kolonu civila u bekstvu.
Paralelno sa egzodusom, započeto je sistematsko miniranje i rušenje praznih srpskih kuća. Nakon završetka operacije usledili su i zločini nad Srbima koji su ostali na svojim ognjištima. Spaljeno je više od 20.000 srpskih kuća, dok su ostale opljačkane i devastirane, čime je povratak prognanih praktično onemogućen.
Dokumentaciono-informativni centar „Veritas“ u svojoj evidenciji ima imena 2.313 poginulih i nestalih Srba, od čega je 1.205 civila, među njima 522 žene i 12 dece. To nisu „kolateralne štete“, već ljudi sa imenom i prezimenom, žrtve politike etničkog čišćenja.
Posledice tog zločinačkog poduhvata osećaju se i decenijama kasnije. Tokom 2013. godine u Srbiji je i dalje živelo oko 42.000 Srba iz Hrvatske sa statusom izbeglice – ljudi koji se nikada nisu vratili kući, jer im povratak nije bio ni bezbedan, ni moguć, ni dobrodošao.
Od koga su se, po toj logici Nataše Kandić, „branili“ hrvatski generali? Od ljudi koji su bežali traktorima i zapregama? Od dece u izbegličkim kolonama? Od staraca koji nisu imali ni oružje, ni gde da se vrate? Da li je „odbrana države“ podrazumevala bombardovanje sopstvenih građana u izbegličkoj koloni i ubijanje civila koji nisu predstavljali nikakvu vojnu pretnju?
Posebna je sramota što se danas u Hrvatskoj ti zločini ne samo ne osuđuju, već se slave kao državni praznik. Ustaška ikonografija i retorika sve više su prisutne su u javnom prostoru, dok se zločini relativizuju ili poriču. Od Jasenovca, najvećeg logora smrti nedužnih civila čija se monstruoznost pokušava umanjiti, do Oluje, koja se veliča kao „temelj državnosti“?! Srbima se osporava pravo na sećanje, povratak, pa čak i pravo na grob – jer se i danas srpska grobna mesta uklanjaju ili zabranjuju.
Upravo zbog toga, izjava Nataše Kandić ne može se posmatrati kao „kontroverzno mišljenje“, već kao otvoreno negiranje dokumentovanih zločina. Kada neko, posle više od 250.000 proteranih ljudi, više od 2.300 ubijenih i nestalih, spaljenih sela i raketiranih kolona, tvrdi da hrvatski generali „ne mogu biti optuženi za ratne zločine“, onda to više nije borba za ljudska prava – to je otvoreno saučesništvo u falsifikovanju istorije.
Sramota koju Kandić izgovara i verzija „istine“ koju nudi nemaju nikakvo utemeljenje u istorijskim činjenicama. Naprotiv, istorija je jasna: Srbi su u Hrvatskoj sistematski proganjani, ubijani i etnički očišćeni, a hrvatski generali koji su komandovali tim operacijama nisu „branili državu“, već su učestvovali u brutalnom projektu stvaranja nezavisnosti kroz zločine nad civilima. Sve drugo je negiranje žrtava i uvreda za one koji su stradali – i one koji i danas nose posledice tog zločina.
(24sedam)
BONUS VIDEO: ODIGRAO JE IGRU NA VLAST: Evo kako se sa N1 “tuklo” po rektoru Đokiću
