Bajka kakvu samo fudbal može da ispiše! Irak, zemlja koja je prethodnih decenija prošla proz svih devet krugova pakla, plasirala se na Svetsko prvenstvo u fudbalu prvi put posle 40 godina. Simbolički, poslednji put kada su igrali na Mundijalu, bilo je to u Meksiku, a jutros su na istom tom tlu eliminisali Boliviju sa 2:1 i bukirali poslednju kartu za mundijalski karavan. Ono što daje dodatnu notu romantike i različitosti jeste sastav reprezentacije Iraka.
Dok su hiljade navijača na ulicama Bagdada, Erbila i Basre slavile uz pesmu, baklje i darbuke, nekako ispod radara prošla je činjenica da je plasman Iraka na Mundijal ne samo sportska vest, već nešto mnogo dublje. Ko malo bolje poznaje Irak, zna da je ova pobeda ujedno i trijumf zajedništva jedne ekipe koju čine tako različiti, a opet isti ljudi, tačnije braća po lopti i zastavi. Irak je još jednom dokazao da je fudbalski teren jedino mesto gde se sve verske i etničke razlike stapaju u jednu boju dresa.
Naime, Irak je zemlja duboke istorije i neverovatne različitosti. Od šiitskih i sunitskih Arapa, preko Kurda, pa sve do Asiraca i Haldejaca, ovaj tim je pravi odraz iračkog društvenog mozaika. Iako su kroz istoriju ove grupe prolazile kroz teške periode, rano jutros su svi bili “Lavovi Mesopotamije”.
Irački navijači slave plasman reprezentacije na Mundijal 2026.
Ono što ovaj plasman čini posebno dirljivim je neverovatan doprinos asirsko-haldejske hrišćanske zajednice. Podaci su fascinantni. Naime, nakon vekova progona, nestabilnosti i sektarijanskog rata, asirski i haldejski hrišćani danas čine svega 0,4% ukupne populacije Iraka. Uprkos tako malom procentu u ukupnom stanovništvu, čak pet igrača u nacionalnom timu (što čini maltene 20% prve ekipe) dolazi iz ove etničke grupe! Ova disproporcija govori o neverovatnom talentu, prkosu i želji za dokazivanjem zajednice koja je, uprkos viševekovnom pokušaju istrebljenja, ostala stub iračkog identiteta i sporta.
Simbolika Novog leta (Kha b’Nissan)
Sudbina je htela da se ovaj istorijski uspeh dogodi upravo uoči Kha b’Nissan, asirske Nove godine. Dok hrišćani Iraka proslavljaju svoj praznik obnove i proleća, cela nacija proslavlja novi početak na svetskoj sceni, pa tako tajming nije mogao da ima veću simboliku: dok se slavi drevna tradicija, ispisuje se moderna istorija.
Irak je pobedio Boliviju i plasirao se na Svetsko prvenstvo 2026.
Irak na Mundijal ne donosi samo fudbal, već i lekciju o inkluzivnosti. Kada pet momaka iz zajednice koja čini manje od pola procenta stanovništva nosi tim ka vrhu, onda to šalje jasnu poruku, da u Iraku više nije važno ko se kako moli, već kako se bori za zajednički san. A uči nas još nešto, odnosno potvrđuje ono što svi mi koji volimo ovu prelepu igru odavno znamo: fudbal je čudo!
Asirci su bili drevni narod koji je naseljavao oblast Mesopotamije, poznatu po svom moćnom i naprednom carstvu. Međutim, danas je asirski identitet sasvim drugačiji. Oni su etnička manjina rasuta po celom svetu, sa značajnim zajednicama u Iraku, Siriji, Turskoj, Iranu i u dijasporama u nekoliko zemalja. Moderni Asirci poznati su po svom snažnom kulturnom i verskom identitetu. Mnogi od njih slede hrišćansku veru, koju su prihvatili u 1. veku nove ere, posebno Asirsku crkvu Istoka, Haldejsku katoličku crkvu i Sirijsku pravoslavnu crkvu. Ove zajednice održavaju drevne tradicije, poput aramejskog jezika, čime čuvaju važan deo drevne asirske baštine. Uprkos suočavanju sa izazovima i progonima u različitim regionima Bliskog istoka, Asirci se i dalje bore za očuvanje svoje kulture i identiteta. Mnogi od njih se takođe ističu u oblastima poput trgovine, obrazovanja i politike, doprinoseći tako društvu u kojem žive. Njihova bogata istorija i jedinstveni identitet i dalje inspirišu ne samo same Asirce, već i one koji prepoznaju važnost kulturne i etničke raznolikosti.
Na popisu stanovništva 1987. godine, u Iraku je bilo 1,4 miliona hrišćana. Živeli su uz versku toleranciju u vreme baasističkog režima Sadama Huseina. Tarik Aziz, hrišćanin, bio je njegov zamenik. Međutim, Sadamov režim sprovodio je etničke progone koji su najviše pogodili nearapsko hrišćansko stanovništvo, čiju su većinu činili Asirci istočnog aramejskog jezika (takođe zvani i Kaldoasirci). Pisanje na asirsko-aramejskom jeziku bilo je zabranjeno, kao i davanje sirijskih hrišćanskih i akadskih imena (pravo ime Tarika Aziza bilo je Mihail Juhana). Sadam je takođe zloupotrebljavao verske razlike među asirskim hrišćanima, između Kaldejske, Asirske crkve Istoka, Sirijske pravoslavne i Drevne crkve. Preko dve hiljade Asiraca bili su žrtve etničkog čišćenja iz svojih gradova i sela u vreme kampanje al-Anfal 1989. godine.
Pre Zalivskog rata 1991. godine, u Iraku je bilo oko milion hrišćana. Baasistički režim Sadama Huseina držao je antihrišćansko nasilje pod nadzorom, ali je sprovodio programe preseljenja. Pretežno narodno i jezički različiti, Asirci su bili prisiljeni da se identifikuju kao Arapi. Tokom rata u Iraku 2003. godine, broj hrišćana spao je na oko 800.000.
Irački navijači slave plasman reprezentacije na Mundijal 2026.
Organizacija “International Christian Concern” protestovala je zbog islamističkih napada na crkve u kojima je ubijeno 11 ljudi. Bulos Iskander, pravoslavni sveštenik, 2006. godine bio je obezglavljen i unakažen uprkos tome što je za njega bila plaćena otkupnina, a 2008. godine, asirski kaldejski katolički nadbiskup iz Mosula, Paulos Faradž Raho, umro je nakon otmice. Potom se 2009. godine ispred devet crkava dogodila eksplozija.
UNHCR je 21. juna 2007. procenio da je 2,2 miliona Iračana bilo raseljeno u susedne države, a velika većina njih bili su hrišćani. Dva miliona je namerno raseljeno, a približno 100.000 Iračana je svakog meseca bežalo u Siriju ili Jordan. Nakon invazije na Irak 2003. godine, poraslo je nasilje protiv hrišćana. Postali su žrtve otmica, mučenja, bombaških napada i ubistava. Neki hrišćani bili su prisiljeni da pređu na islam pod pretnjom ubistvom ili proterivanjem.
