“Partizan mi je bio život, a proglašen sam neprijateljem”

Već dugo je Duško Vujošević imao ozbiljnih zdravstvenih problema, pre svega sa bubrezima, a prošao je i transplantaciju u Belorusiji 2025. Tokom marta ove godine primljen je u bolnicu nakon što mu se zdravlje ozbiljno pogoršalo, jer su nastali problemi sa srcem i plućima.

Krajem 2018. godine Duško je u opširnom intervjuu za Blic pričao o ljutoj borbi za život koju je vodio protiv, ispostaviće se, nepobedivog protivnika. Govorio je i o umetnosti, knjigama, slikama, ali i o svom voljenom Partizanu.

Jer, bez obzira šta je sve u životu uradio, Duška Vujoševića će zauvek poistovećivati sa Partizanom. A kakvo je tada mišljenje legendardni trener imao kada čuje reč “Partizan”.

Duško Vujošević, jedan od najznačajnijih košarkaških trenera u istoriji jugoslovenske i srpske košarke, rođen je 3. marta 1959. godine u Podgorici. Svoju trenersku karijeru započeo je neobično rano, radeći sa mlađim kategorijama, a već sa 26 godina (1985. godine) preuzeo je kormilo prvog tima Partizana. To je bio početak jedne od najuspešnijih i najemotivnijih sportskih priča na ovim prostorima.

Njegov rad obeležila je neverovatna sposobnost da u mladim, često anonimnim igračima prepozna šampionski gen i radnu etiku. Pod njegovom palicom stasale su generacije asova koje su kasnije pokorile svet, počevši od Predraga Danilovića i Aleksandra Đorđevića, pa sve do modernih zvezda kao što su Bogdan Bogdanović, Nikola Peković, Jan Veseli i Žofri Lovernj. Vujošević nije bio samo trener; bio je mentor koji je insistirao na opštoj kulturi i obrazovanju. Ostala je upamćena njegova praksa da igračima poklanja knjige klasika književnosti i vodi ih u pozorište, čvrsto verujući da vrhunski sportista mora biti intelektualno zrela i izgrađena ličnost.

Najuspešniji period njegove karijere vezuje se za povratak u Partizan 2001. godine. Tokom naredne decenije, uspostavio je apsolutnu dominaciju u domaćem prvenstvu i ABA ligi, osvojivši preko dvadeset trofeja. Kruna tog rada bio je plasman na Final Four Evrolige u Parizu 2010. godine. Sa jednim od najmlađih i budžetski najskromnijih timova u takmičenju, Partizan je bio na korak od samog vrha Evrope. Zbog ovih neverovatnih rezultata, Evroliga mu je 2009. godine dodelila prestižnu nagradu “Aleksandar Gomeljski” za najboljeg trenera Starog kontinenta.

Pored rada u Partizanu, Vujošević je vodio reprezentacije Srbije i Crne Gore, Crne Gore, kao i Bosne i Hercegovine. Na klupskom nivou, radio je u španskoj Gvadalahari, italijanskim klubovima Skavolini i Breša, ruskom gigantu CSKA iz Moskve, kao i francuskom Limožu. Svuda je ostao upamćen po beskompromisnom insistiranju na treningu i disciplini.

Poslednjih godina, Vujoševićevu karijeru su usporili ozbiljni zdravstveni problemi. Dugogodišnja borba sa dijabetesom dovela je do otkazivanja bubrega, zbog čega se povukao sa klupe i posvetio lečenju. Ipak, on je i dalje prisutan u javnosti kao oštar analitičar i kritičar, čovek koji bez zadrške govori o problemima u sportu i društvu.

Duško Vujošević ostaje simbol jednog vremena u kojem se košarka igrala srcem i znanjem, dokazujući da se fanatičnim radom i spartanskom disciplinom mogu pobediti višestruko bogatiji rivali. Njegovo nasleđe se ne meri samo peharima, već desetinama igrača kojima je trasirao put do svetske slave.