EKSKLUZIVNO Čedomir Antić piše za “Blic”: “Srbija nije Mađarska, kod nas izbori treba da generišu GNEV I MRŽNJU, pa da zborovi, plenumi i ambasade kreiraju vladu”

Srbija nije Mađarska. Srpski narod, bez obzira na sve nedaće i istorijske pouke, nema tu vrstu istorijske svesti i državnog kapaciteta.

Mađarska je od Trianonskog sporazuma do danas miljenica Zapada. Stvarnu, i u mnogo većoj meri navodnu, nepravdu koja je mađarskom narodu učinjena pre više od stotinu godina, njegovi bivši saveznici i protivnici u Srednjoj i Zapadnoj Evropi, doživljavaju kao deo jedne opšte nesreće. Mađarski identitet, kultura, mesto među nezavisnim narodima, nikada nisu bili u pitanju – njima su se tokom ovih stotinu godina divili i podržavali ih svi na Zapadu – i Ruzvelt i Hitler.

Pa ipak, Mađari se nisu posle 1989. godine, koliko god njihovo stanovništvo, privreda i resursi bili nesamerivi sa državama Kvinte, tokom protekle četiri decenije ponašali kao velika i nezavisna država. Ona je samostalno, u demokratiji, stvorila FIDES i načinila od Orbana vođu koji je bez sumnje obeležio čitavu jednu epohu. Orbanov poraz na nedavnim izborima pokazao je samo da je Mađarska demokratska država. Da li je bila korumpirana trebalo bi da dokažu mađarski sudovi. Sumnjam u pravdu koju donose oni koji u razbojništvima prema polovini stanovništva planete Zemlje, vide dozvoljivu alternativu pljačkanju sopstvenog naroda.

SNS je posttranziciona stranka nastala na racionalizaciji velikih gubitaka i nepravdi

Za razliku od SNS-a, FIDES je stranka ideologije i svojevrsne demokratske-nacionalne revolucije. SNS je velika, posttranziciona stranka, nastala na racionalizaciji velikih gubitaka i nepravdi koje su Srbi pretrpeli tokom devedesetih godina 20. veka. SNS je stranka “veliki šator” – keč-ol pokret – koji za cilj ima stabilizaciju prilika, usporavanje razlaganja države (koja je cilj Nemačke i saveznika privremeno), racionalizaciju nespremnosti EU da primi Srbiju i Srbe kao ravnopravne u svoj sistem, te činjenice da je obrazovaniji svet u Srbiji postepeno prestao da politiku doživljava drugačije nego klasno.

Od Orbanovog poraza više će izgubiti svet nego Mađarska

Orban je pokušao da vodi politiku protivno volji četiri najveće evropske države. Počeo je sâm, a sada je izgubio uprkos tome što u vlastima SAD i Italije ima ideološke saveznike. Orban je poražen iz nekoliko razloga, najvažniji je taj što praktično niko u Mađarskoj u porazu jedne vlade ne vidi nenadoknadivu štetu za državu. Za razliku od Srbije i sličnih neevropskih zemalja – posebno s obzirom na jedinstvenost srpskog slučaja oličenog u pravom ratu koji je iz Berlina, ali i Brisela, vođen protiv Srba u BiH i Crnoj Gori, a protiv Srbije u Vojvodini i na Kosovu i Metohiji – Mađari su mirne duše mogli da stanu iza bivšeg Orbanovog podržavaoca. Jer, od Orbanovog poraza više će izgubiti svet nego Mađarska.

U Mađarskoj je uz pomoć EU, Soroša… stvorena jedna legitimna demokratska i patriotska koalicija. Ona je na izborima pobedila. Srbima posle Koštunice ne dozvoljavaju taj luksuz. Kod nas izbori treba samo da legitimišu gnev i mržnju, pa da na zgarištima unutrašnjeg sukoba zborovi, plenumi, ambasade i uprave NVO-sektora kreiraju vlade i skupštinske većine. Sudovi zajednice čiji nismo član trebalo bi da zamene Haški tribunal. Treba i izvršiti lustraciju – tamo gde ni takav sud ne bi mogao da izgradi slučaj i gde su u pitanju oni koji različito misle.

Vučićeva vlast uspostavljena je na izborima, pre svega slabošću demokratskog bloka. Samo su nerazumni, oligaristički i birokratski političari iz EU videli Orbana kao autoritarnog političara. Ishodom izbora u Mađarskoj pokazalo se da je to jedna demokratska država kojoj, kao u ostalom i u većini evropskih zemalja, demokratske ustanove korumpira i uništava upravo birokratija EU.

“Srpski narod gaji neobičan spoj anarhoidne demokratičnosti i ljubavi prema vođama”

Srpski narod u svojoj kulturi gaji neobičan spoj anarhoidne demokratičnosti i ljubavi prema vođama. Često pomišljam da reč nije o kontradiktornim već kompatibilnim pojavama. Sedam meseci našim univerzitetima i ulicama vladala je zanimljiva konstrukcija – totalitarni studentski fundamentalistički kult (SFK) okupio je veliki deo naroda i gotovo sve pripadnike srednjeg sloja sa tezom da je kolektivno važnije od pojedinačnog, da su mesijanski omladinci – makar i bez programa i izabranih predstavnika – panaceja za sve političke bolesti i rešenje svakog državnog problema.

Neobično je da su se proevropske stranke i plaćenički NVO-ovi trudili da ovom kultu daju demokratski i modernistički oreol. Vreme i stvarnost umerili su ali ne i razvejali ove iluzije.

“Ako želimo bolju vladu opozicije, moramo podržati reformističku, ali patriotsku opoziciju”

Mađarska i Srbija samo su slične po tome da, ako želimo demokratsku i bolju vladu opozicije, moramo izaći na izbore i protiv vlasti podržati jednu i jedinstvenu reformističku, ali patriotsku opoziciju. Tako je bilo 1996, 2000. i 2012. godine. Sve drugo je buna protiv ustavnog poretka novcem podržana i organizovana i od onih koji su prognali srpski narod iz Hrvatske, Kosova i Metohije, istih koji su Srbe bombardovali ili bar zazivali vedre dane nad izgorelom, raspetom Srbijom. Srbija nije Mađarska i zato što u potonjoj nema antimađarskih Dinka Gruhonjića, Natalija Jovanovićki, nema lažnih studenata koji psuju majku srpsku, neće da budu “dipomirane srbende”, niti novosadskog ološa koji tuče beogradske profesore i kune srpskog vladiku, nema ni one hrvatske državljanke iz Valjeva koja sa RTS-a na srpsku državu pujda decu.

Mađarskoj smo, kao uzoru dakle, bili mnogo bliži pre 2. decembra 2024. (kada je SFK preuzeo naše državne univerzitete), nego što smo danas. Za sve to odgovornost i krivicu snose oni kojima je sadašnja vlast uvek bila pre svega izgovor, a “pobunjeni univerziteti” samo politička renta.